ارزیابی پتانسیلهای اقلیمی گردشگری در استان کرمان

نوع مقاله: علمی پژوهشی وزارت علوم

نویسندگان

1 استاد گروه جغرافیای دانشگاه خوارزمی تهران

2 دانشجوی کارشناسی ارشد، دانشگاه آزاد اسلامی طبرستان، واحد چالوس

چکیده

در این پژوهش با استفاده از دادههای هواشناسی ساعتی نه ایستگاه سینوپتیک استان کرمان در دورههای آماری موجود و با استفاده از شاخص راحتی دمای معادل فیزیولوژیکی) PET ( در نرم افزار RAY MAN وضعیت آسایش در ساعات و ماههای مختلف سال تعیین و به منظور تحلیل فضایی آسایش نقشههای آغاز، پایان و مدت آسایش تهیه شد. نتایج پژوهش نشان میدهد در جنوب و شرق استان ماه ژانویه آغاز گر دوره آسایش میباشد. شهرستان انار در شمال استان با یک ماه تأخیر از ماه فوریه و سایر نقاط از ماه مارس دورهی آسایش خود را آغاز میکنند. اما در منطقه کوهستانی بافت از ماه آوریل این دوره شروع میشود. همچنین سیرجان، شهر بابک و بافت در ماه نوامبر و سایر نقاط در ماه دسامبر دوره ی آسایشی خود را به پایان میبرند. مدت آسایش در جنوب استان هفت ماه، سیرجان و بافت 8 ماه، انار، رفسنجان و شهر بابک، نه ماه و بم و کرمان، ده ماه محاسبه شد. زمان مناسب برای گردشگری در استان کرمان در ماههای اکتبر، نوامبر، دسامبر، ژانویه، فوریه، مارس، آوریل، می و سپتامبر میباشد.

کلیدواژه‌ها


1- ابراهیمی، ناصر. (1383): ارزیـابی اقلیـم برای توریسم در شهرستـان سـردشت. پایان نامه کارشناسی ارشد. دانشگاه تهران. دانشکده جغرافیا.

2- آسایش، حسین و سید رحیم مشیری. (1387): روش شناسی و تکنیک­های تحقیق علمی در علوم انسانی با تآکید بر جغرافیا. نشر قومس، تهران.

3- اسماعیلی، رضا، اکرم صابر حقیقت و شراره ملبوسی. (1389): ارزیابی شرایط اقلیم آسایشی بندر چابهار در جهت توسعه گردشگری. مجموعه مقالات چهارمین کنگره بین المللی جغرافیدانان جهان اسلام، زاهدان، فروردین 1389.

4- بذر پاش، رحیم، حمید رضا ملکی و سید علی اکبر حسینی. (1387): بررسی آسایش گرمایی در فضای آزاد جهت اکوتوریسم در شهرستان بابلسر. مجله پژوهش­های جغرافیایی، 23: 108-93.

5- ذوالفقاری، حسن. (138): تعیین تقویم زمانی مناسب برای گردش در تبریز با استفاده از شاخص­های دمای معادل فیزیولوژی (PET) ومتوسط نظرسنجی پیش بینی شده(PMV).مجله پژوهش­های جغرافیایی، 62: 141-129.

6- رمضانی، بهمن. (1385): شناخت پتانسیل­های اکوتوریستی آسایش زیست اقلیمی(بیوکلیماتیک)تالاب کیا کلایه لنگرود با روش اونزا. مجله جغرافیا و توسعه ناحیه­ای،7: 87-73.

7- رنجبر، فیروز. (1388): ارزیابی شرایط اقلیمی برای توسعه گردشگری به روش TCI(مطالعه موردی: استان فارس).پایان نامه کارشناسی ارشد. دانشگاه تهران، دانشکده جغرافیا.

8- ساری صراف، بهروز، غلام حسن محمدی و عاطفه حسینی صدر. (1389): تعیین مناسب­ترین شاخصRAYMAN  برای مطالعه اقلیم آسایش در شمال استان آذربایجان­غربی. چهاردهمین کنفرانس ژئوفیزیک ایران، تهران، موسسه ژئوفیزیک، مقالات شفاهی، فیزیک فضا، :105-100.

9- ساری صراف، بهروز، طاهره جلالی و آذین کمالی. (1389): ب.پهنه بندی کلیماتوریسم منطقه ارسباران با استفاده از شاخص TCI. مجله فضای جغرافیایی:30. 88-63.

10- شکیبا، علیرضا. (1382): نگرشی بر نقش داده­های مختلف اقلیمی در صنعت توریسم.همایش علمی و پژوهشی منطقه­ای جغرافیا و توریسم. دانشگاه آزاد اسلامی واحد نوشهر-چالوس، آذر ماه 82، 46-34.

11- سازمان هواشناسی کشور. اقلیم و گردشگری در استان کرمان. (1380).

12- طیبی، سید کمیل، روح ا... بابکی و امیر جباری. (1386): بررسی رابطه­ی توسعه­ی گردشگری و رشد اقتصادی در ایران (1383-1338)؛ پژوهشنامه­ی علوم انسانی و اجتماعی (ویژه اقتصاد)، 28: 110-83.

13- فدایی وطن، فاطمه، جواد بداق جمالی، رضا شیر محمدی و سارا خجسته. (1382): نقش تنوع اقلیمی در جذب گردشگری ملل اسلامی(مطالعه موردی: کشور ایران). مقالات دومین کنگره بین المللی جغرافیدانان جهان اسلام، تهران، شهریور1382.

14- فرج زاده، منوچهر و علی احمد آبادی. (1389): ارزیابی و پهنه بندی اقلیم گردشگری ایران با استفاده از شاخص اقلیم گردشگری(TCI).مجله پژوهش­های جغرافیای طبیعی، 7: 42-31.

15- لایقی، بهزاد. (1382): بررسی نحوه­ی تأثیر عناصر اقلیمی بر صنعت گردشگری در استان گیلان. دومین کنگره بین المللی جغرافیدانان جهان اسلام، تهران، شهریور1382.

16- محمودی، بیت ا... و افشین دانه کار. (1386): آسایش اقلیمی و گردشگری طبیعی در شهرستان لردگان. اولین کنفرانس مهندسی برنامه ریزی و مدیریت سیستم­های محیط زیست. تهران، دانشگاه تهران، دانشکده محیط زیست.

17- مرکز کرمان شناسی.1387.کرمان در یک نگاه.انتشرات مرکز کرمان شناسی،کرمان.

18- محمودی، پیمان. 1387.گردشگری و تعیین محدوده­ی آسایش اقلیمی آن در شهرستان مریوان با استفاده از شاخص­های دمای مؤثر و تنش تجمعی. مجله رشد آموزش جغرافیا، دوره بیست و دوم،3: 49-44.